A minaría, como toda actividade desenvolvida polo ser humano, produce alteracións no medio. A sensibilidade crecente do empresariado, das administracións e do conxunto da sociedade polo desenvolvemento sustentable está a potenciar os esforzos para minimizar o impacto da actividade mineira na contorna natural.

Como resultado, na maioría dos países industrializados desenvolveuse normativa específica para garantir o uso de boas prácticas ambientais na minaría e evitar danos irreparables na natureza.

Neste marco de acción, Europa aposta por unha política preventiva, o que derivou na obrigatoriedade de realizar avaliacións de impacto ambiental, reguladas na Directiva 85/377/CEE, de 27 de xuño de 1985. O obxectivo é especificar cada unha das afeccións que poida producir a actividade mineira no territorio, as medidas correctoras que se aplicarán e o plan de restauración previsto para cando se finalicen os traballos.

No campo ambiental, como ocorre noutros, o sector mineiro foi pioneiro. Xa a Lei de Minas de 1973 contempla a realización de estudos e o establecemento das condicións necesarias para a protección ambiental nas explotacións de recursos minerais. Posteriormente, promúlgase o Real Decreto 2994/1982 sobre restauración do espazo natural afectado por actividades mineiras, e o seu desenvolvemento mediante varias normas en 1984, a través das cales a protección e conservación do medio natural fixéronse prioritarias. Tamén o Regulamento Xeral de Normas Básicas de Seguridade Mineira recolle, nas súas instrucións técnicas complementarias, normas sobre a suspensión e abandono de labores ou o depósito de lodos en procesos de tratamento de industrias extractivas.